Soefi Museum

Stichting Soefi Museum Pir-o-Murshid Musharaff Khan

 

Mme Madier: Observaties

Op een dag waarschuwde de heer Dussaq me, dat Murshid Geneve zou verlaten om een toespraak te houden in Lausanne. Verschillende mensen gingen mee. Ik kocht een 3e klas kaartje en op het station zag ik het groepje bij de 1e klas de trein in gaan. Nauwelijks vertrokken voelde ik een hevige spijt dat ik het supplement niet had kunnen betalen, maar ik heb dit kleingeestige idee onmiddellijk verjaagd, mijn gedachten fixerend op Murshid, die weliswaar in de eerste klas coupé zat, maar wel in dezelfde trein als ik! Plotseling kwam een Hollandse me roepen: “Murshid wil je spreken”. Er was een lege plaats rechts van Murshid. Hij wees hem me aan. Zodra ik zat toonde ik hem mijn 3e klas kaartje. Hij glimlachte naar me en zei: “Dat is niet belangrijk – je blijft bij me”. Zo ging het tot Lausanne, in stilte. Als ik hieraan denk, dan roept dat nu een wereld van ideeën op en een groot symbool: de laatste zal de eerste zijn.

 

Op een middag werd ons verteld dat het interview voor iedereen teruggebracht zou worden tot 2 minuten. Ik had een beweging van mijn humeur: dat was de moeite niet! Maar toen dacht ik aan Murshid, overladen met verplichtingen en zo toegewijd, en toen ik werd geroepen heb ik me beperkt tot: “twee minuten is te weinig voor een vraag, maar meer dan voldoende om u mijn dankbaarheid te betuigen”. En toen ik hem verliet hief hij de hand op in een prachtig gebaar en glimlachte naar me. Een voelbare zegen, een tevredenheid die ik niet vergeet.