Soefi Museum

Stichting Soefi Museum Pir-o-Murshid Musharaff Khan

 

Salima van Braam

Foto moet nog komen

 

Ik had mij bij geen enkele vereniging willen aansluiten, niet omdat ze geen mooie dingen verkondigden, maar omdat ik voelde dat ze nog niet datgene gaven, wat ik eigenlijk zocht.

Ik ging er heen en toen ik er zat, voordat het begon, voelde ik al, dat dit iets anders was dan andere lezingen. Er was al een stemming die me heel sympathiek aandeed.

Toen Murshid de zaal binnenkwam voelde en zag ik dadelijk; ‘Deze mens is iets prachtigs’. Het was niet zo zeer hetgeen wat hij zei, dan wel dat zijn wezen getuigenis aflegde. Murshid sprak over de Wijzen in het Oosten en onder zijn spreken wist ik: ‘Hij is zelf zo’n wijze die de mensen leidt op het pad’. Ik was zo door de grootheid en de prachtige sfeer getroffen dat ik voelde: ‘Dit is het wat ik zoek’. Het was voedsel voor mijn ziel en ik werd innerlijk zo gevoed door zijn trillingen dat ik zeer gelukkig werd. Ik zei tegen mevrouw Van Ingen dat ik hem graag weer wilde zien en zij nodigde mij uit een lezing van Murshid in haar huis te komen bijwonen.

Ik ging er heen, maar was zo schuw dat ik in een hoekje ging zitten waar Murshid mij niet kon zien. Na die lezing was ik nog meer verlangend hem te ontmoeten en ik trok de stoute schoenen aan en vroeg of ik hem spreken mocht. Ik kreeg bericht: ‘Ja, morgen om 10 uur’.

Toen ik Murshid sprak, zei hij: ‘Ik zag het verlangen in je ziel’. Ik antwoordde: ‘Maar U kon mij toch niet zien, waar ik zat’. ‘Nee’, zei Murshid, ‘ik zag jou niet, maar ik zag het verlangen in je ziel’. Ik werd dadelijk zijn mureed en sindsdien ging ik altijd naar hem toe. Wanneer hij in Holland was, reisde ik met hem mee om maar niets te missen.